Thursday, March 29, 2012

ನಾವು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್, ನಮಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮರ್ಯಾದಿ ಕೊಡಿ

ಅವತ್ತು ಭಾನುವಾರ, ನಾನು, ವಸೀಮ, ಶಿವು, ಪ್ರವೀಣ, ಪಾಂಡು, ಗಣೇಶ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷ, ನಾವೆಲ್ಲ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ಲೋಕಾಭಿರಾಮ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ತುಂಬಾ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೆವಲ್ಲ, ಪೋಲಿಟಿಕ್ಸ್, ಪೋಲಿ-ಟ್ರಿಕ್ಸ್, ದೇಶ-ವಿದೇಶ, ಮಣ್ಣು, ಮಶಿ ಏನೇನೋ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವೆಂಕಿ ಬರ್ರನೆ ಬೈಕ್ ತಂದು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಸರ್ರನೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ.

ವಸೀಮ (ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ): "ಏನೋ, ವೆಂಕಿ - ಬೆಂಕಿ, ಎಷ್ಟೋತ್ತೋ ಬರೋದು? !!"  ಅಂದ.

ವೆಂಕಿ (ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾಂಡ್ ಹಾಕುತ್ತಾ): "ಅಯ್ಯೋ, ಏನ್ ಕೇಳ್ತೀಯಪ್ಪ, ನನ್ನ ರಿಲೇಟಿವ್ ಒಬ್ರು ಊರಿಂದ ಬಂದಿದ್ರು ಅವರನ್ನ ಮಾತಾಡ್ಸಿ ಬರೋವಾಗ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾಯ್ತು"

ಪ್ರವೀಣ: "ರಿಲೇಟಿವ್ ಬಹುಶ ಹುಡುಗಿನೇ ಇರಬೇಕು, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೊತ್ತು ಯಾಕೆ! ಮಾವನ ಮಗಳೇನೋ?"

ವೆಂಕಿ (ಅವನತ್ತ ದುರುಗುಟ್ಟಿ ನೋಡಿ): "ಮಾವನ ಮಗಳಲ್ಲ, ಸ್ವತ ಮಾವನೇ ಬಂದಿದ್ದ"

ಸಂತೋಷ (ಕೊಂಕಣಿಯಲ್ಲಿ): "ಯೋರೆ, ತು ಎಕ್ಲೊ ಕಮ್ಮಿ ಆಶಿಲೊ, ಯೋ ಬೈಸ" [ಬಾರೋ, ನೀನೊಬ್ಬ ಕಮ್ಮಿ ಇದ್ದಿದ್ದೆ, ಬಾ ಕುಳಿತ್ಕ]

ವಸೀಮ (ನನ್ನತ್ರ ತಿರುಗಿ): "ಶುರುವಾಯ್ತು ಇವ್ರದ್ದು, ಅಮ್ಗೇಲ್ ತುಮ್ಗೇಲ್"

ನಾನು (ನಕ್ಕು): "ಅಮ್ಗೇಲ್ ಬಾಯ್ಸ್" (ಇಬ್ರೂ ತಲೆಯಾಡಿಸಿ ನಕ್ಕೆವು)

ಶಿವು (ವೆಂಕಿಯತ್ತ ತಿರುಗಿ): "ಏನಂತೋ ನಿನ್ನ ಮಾವಂದು?"

ವೆಂಕಿ (ಸಂತೋಷನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತ): "ನನ್ನ ಮಾವನ ಮಗಂದು ಇಂಜಿನೀರಿಂಗ್ ಮುಗಿದಿದೆ, ಕೆಲ್ಸ ಹುಡುಕ್ತ ಇದ್ದಾನೆ, ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿ ಅವನಿಗೆ ನಾನೊಂದು ಕೆಲ್ಸ ಕೊಡಿಸ್ಬೇಕಂತೆ. ನಾನೇ ಇಲ್ಲಿ ನೇತಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ, ಇನ್ನು ಅವ್ನಿಗೆ ಏನ್ ಕೆಲ್ಸ ಕೊಡ್ಸೋದು. ಅದೂ ಅಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಮಾವ ಹೋಗೋವಾಗ ಹತ್ ಸಾರಿ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ, ಮರೀಬೇಡ, ಅವನ ರೆಸ್ಯೂಮೇ ನನಗೆ ಕಳ್ಸೋಕೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ ಅಂತ, ಈಗ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನನ್ನ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಹತ್ರನೂ ನನಗೆ ಹೇಳಿಸ್ತಾನೆ"

ಪಾಂಡು: "ರೆಸ್ಯೂಮೇ ನೋಡು, ನಿನ್ನತ್ರ ಏನಾದ್ರೂ ಆದ್ರೆ ರೆಫರ್ ಮಾಡು, ಇಲ್ಲಾಂದ್ರೆ ರೆಸ್ಯೂಮೇ ಮ್ಯಾಚ್ ಆಗೋಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳಿಬಿಡು. ಅದಕ್ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ತಲೆ ಕೆಡಿಸ್ಕೊಂಡಿದ್ದೀಯ?"

ವೆಂಕಿ (ಪಾಂಡು ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ): "ಅದು ನೀನು ಹೇಳಿದಷ್ಟು ಈಸೀ ಇದ್ದಿದ್ರೆ ಎಷ್ಟೋ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟೊಂದು ಈಸೀ ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ ಅದು, ಮ್ಯಾಚ್ ಆಗೋಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳೋದು."

ಗಣೇಶ: "ವೆಂಕಿ, ಇದು ನಿನ್ನೊಬ್ಬನ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಆಲ್ಲಪ್ಪ, ಎಲ್ಲ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಪ್ರೋಬ್ಲೆಮ್ಮು ಇದೇಯ"

ವಸೀಮ: "ಹೌದ್ರೋ, ನನಗೂ ಇದೇ ತರ ಎಕ್ಸ್ಪೀರಿಯನ್ಸ್ ಆಗಿದೆ, ಸುಮ್ನೆ ರೆಸ್ಯೂಮೇ ಮ್ಯಾಚ ಆಗೋಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ನಂಬಲ್ಲ ಕಣ್ರೋ ಅವರು, ನಾವು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀವಿ ಅಂದುಕೊಳ್ತಾರೆ."

ಶಿವು: "ಸುಳ್ಳುಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀವಿ, ಜೊತೆಗೆ, ನಮಗೆ ಅಹಂಕಾರ ಅನ್ನೋ ಪಟ್ಟ ಬೇರೆ, 'ನೋಡು, ಸಣ್ಣಕಿರಬೇಕಾದ್ರೆ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣು ಮುಂದೆ ಓಡಾಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದ ಪೋರ, ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊದ್ಮೇಲೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣ್ಸೋಲ್ಲ ಇವನಿಗೆ '. ದೊಡ್ ದೊಡ್ ಡೈಲಾಗ್ಸ್ ಎಲ್ಲ ಕೇಳಬೇಕು."

ಗಣೇಶ: "ಹೌದ್ರೋ ನೀವು ಯಾರನ್ನಾದ್ರೂ ಮೀಟ್ ಮಾಡಿ, ಹಳೆ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್, ರಿಲೇಟಿವ್ಸ, ಯಾರೇ ಇರ್ಲಿ, ನೀವು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕು, ಅವರು ಅದೇನೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ಅವರ ತಲೇಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡ್ಬಿಡ್ತಾರೆ. ಏನ್ ಅನ್ಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಊರಲ್ಲಿರೋ ಎಲ್ಲಾರಿಗೂ ಕೆಲ್ಸ ಕೊಡಿಸ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕೆನೋ."

ಸಂತೋಷ (ಸಮ್ಮತಿ ಸೂಚಿಸುತ್ತ): "ಕೊಡಿಸದೇ ಇದ್ರೆ ಎಲ್ಲಾ ತರದ ಮಾತು ಕೇಳಬೇಕು"

ನಾನು : "ಕೆಲಸ ಕೊಡಿಸೋದು ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ ಕಣ್ರೋ ಪ್ರೋಬ್ಲೆಮ್ಮು, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ತರದ ಮಾತುಗಳೂ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನನ್ನ ರಿಲೇಟಿವ್ಸ್ ಆಡ್ಕೋತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ರಿಸೆಷನ್ ಅನ್ನೋದು ಬಂದು, ನಮಗೆ ಇದ್ದ ಒಂದ್ ಚೂರು ಪಾರು ಮರ್ಯಾದೆನೂ ಕಳೆದೊಯ್ತು. ಊರಲ್ಲಿ ರಿಲೇಟಿವ್ಸ್ ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರೆ, ನಾನು ಹೇಗಿದೀನಿ ಕೇಳೋ ಮೊದಲೇ, 'ಏನೋ ಹೇಗಿದೆ ಕೆಲ್ಸ, ರಿಸೆಷನ್ ಇದ್ಯ ನಿಮ್ ಕಂಪೆನಿಲಿ, ಆಚೆ ಮನೆ ಸುಗುಣನ್ ಮಗನ ಕೆಲ್ಸ ಹೊಯ್ತಂತೆ. ರಿಸೆಷನ್ ಪ್ರಭಾವ.' ಅಂತ ಮಾತು ಬರುತ್ತೆ. ಅಂದ್ರೆ ಏನೋ ಅರ್ಥ, ನನಗೂ ಹಾಗೆ ಆಗುತ್ತೆ ಅಂತನೋ?"

ಪಾಂಡು: "ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಇನ್ನೊಂದ್ ಪ್ರಶ್ನೆ, 'ಇನ್ನೂ ಅದೇ ಕಂಪೆನಿಲಿ ಇದ್ದೀಯಾ, ಅತ್ವ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿದ್ಯ?' ಅಂತ."

ನಾನು: "ಹಾಂ, ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಂಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಬಾರಿ ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಅವರ ರಿಲೇಟಿವ್ ಮಗ ಕಂಪೆನಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿದ್ನಂತೆ, ಅದಿಕ್ಕೆ ನನಗೂ ಕೇಳೋದು, ಅದೇ ಕಂಪೆನಿಲಿ ಇದ್ದೀಯಾ ಅತ್ವ ಬೇರೆ ಕಂಪೆನಿಗೆ ಹಾರಿದ್ಯ ಅಂತ. ಅದೇನು ಅಂಗಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡುವುದ, ಕಂಪೆನಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡೋದಂದ್ರೆ?, ಅತ್ವಾ ಪೋಲಿಟಿಶಿಯನ್ ಪಾರ್ಟಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿದಾಂಗ? ತಿಂಗ್ಳಿಗೊಂದು ಕಂಪೆನಿಲಿ ವರ್ಕ್ ಮಾಡೋಕೆ."

ವೆಂಕಿ: "ಜೊತೆಗೆ ಪುಕ್ಸಟೆ ಸಜೆಷನ್ ಬೇರೆ, 'ಒಂದೇ ಕಂಪೆನಿಲಿ ಇದ್ರೆ ಹೆಚ್ಗೆ ಸಂಬಳ ಸಿಗೋಲ್ಲ, ಕಂಪೆನಿ ಚೇಂಜ್ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಜಾಸ್ತಿ ಡಿಮಾಂಡ್ ಮಾಡ್ಬೋದು ' ಅಂತ."
...
ಪ್ರವೀಣ: "ಬರೇ ಸಜೆಷನ್ ಆದ್ರೆ ತೊಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲ ಮಾರಾಯ, ಇವರನ್ನ ಒಪ್ಸೋದ್ರಲ್ಲೆ ನಮ್ಮ ಅರ್ಧ ಜೀವನ ಕಳೆದೊಯ್ತು. ಮೊನ್ನೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಲಿ ಒಬ್ಬ ಮುದ್ಕ ಇದ್ದಾನೆ, ರಿಟಾರ್ಡ್ ಹೆಡ್-ಮಾಸ್ಟರ್, ಸುಮಾರ್ ದಿನದ ಮೇಲೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೆ ಅವ್ನಿಗೆ, ಕೆಳ್ದ, 'ಯಾವ್ ಕಂಪೆನಿಲಿ ಇದ್ದೀಯಾ' ಅಂತ. ನಾ ಹೆಳ್ದೆ 'ಈಗ ಎಚ್.ಪಿ (H.P) ನಲ್ಲಿ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಆಗಿದೀನಿ' ಅಂತ. ಮುದ್ಕ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದಿದ್ರೆ ಬಾಯ್ ಮುಚ್ಕ ಬೇಕು ತಾನೇ, ಏನ್ ಹೆಳ್ದ ಗೊತ್ತಾ 'ಎಚ್.ಪಿ?, ಅದ್ಯಾವ ಕಂಪೆನಿ?, ಆ ಹೆಸ್ರು ಎಲ್ಲೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ ಮೊದ್ಲು, ನನ್ನ ತಂಗಿ ಮಗ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್ ನಲ್ಲಿ ಇದಾನೆ, ಯಾಕೆ ನಿಂಗೆ ಇನ್ಫೋಸಿಸ್ ನಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸ ಸಿಗ್ಲಿಲ್ವ?', ಇದಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳ್ತೀರಪ್ಪ. ಇಂತವರಿಗೆ ನಾನು ಏನ್ ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ಲಿ?"
[ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ನಕ್ಕೆವು, ಇಂತಹ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಬಾರಿ ಖಂಡಿತ ಬಂದಿವೆ]
...
ಪಾಂಡು: "ನನ್ನ ರಿಲೇಟಿವ್ ಮದ್ವೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ, ನನಗೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ, 'ನಿಮ್ಮ ಕಂಪನಿ ಏನ್ ಮಾಡ್ತದೆ?'. ಏನ್ ಉತ್ತರ ಕೊಡ್ಲಿ ನಾನು? ನಾನು ಹೇಳಿದ್ರೂ ಇವರಿಗೆ ಏನ್ ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತೆ? ನಾನಂದೆ 'ನಾವು, ಚಿಪ್ ಮ್ಯಾನ್ಯುಫ್ಯಾಕ್ಚರ್ ಮಾಡ್ತೀವಿ, ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋನಿಕ್ ಐಟೆಮ್ಸ ಒಳಗಡೆ ಇರೋ ಚಿಪ್ಸ್ ತಯಾರು ಮಾಡ್ತೀವಿ '. ಅವರಿಗೆ ಏನು ಅರ್ಥ ಆಯ್ತೋ, ದೇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು."

ಗಣೇಶ (ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ): "ಬಹುಶ ತೆಂಗಿನ ಕಾಯಿ ಚಿಪ್ಪ್ ತರಹದ್ದೇ ಇದೇನೋ ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋನಿಕ್ ಚಿಪ್ಸ್ ಅಂದುಕೊಂಡಿರ್ಬೆಕು"

[ಎಲ್ಲಾ ನಕ್ಕೆವು]

ವೆಂಕಿ: "ಬನಾನ ಚಿಪ್ಸ್ ಅಂದುಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ"

[ಎಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕೆವು]

ಪಾಂಡು: "ಹೌದ್ರೋ, ಟೆಕ್ನಿಕಲಿ ಇವರಿಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಅರ್ಥ ಆದ್ರೆ ಹೇಳಬಹುದು. ಮನೇಲಿ ಕೂತು ಅಡಕೆ ಚಿಪ್ಪು ಬಿಡಿಸೋರಿಗೆ, ನಾನು ಚಿಪ್ಸ್ ಅಂದ್ರೆ ಏನು ಅರ್ಥ ಆಗುತ್ತೆ"
...
ವಸೀಮ: "ಮೊನ್ನೆ ಮೆಖ್ಯಾನಿಕಲ್ ಬ್ರ್ಯಾಂಚ್ ನ ಸುಮೋದ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ನಾವು ಮಾಡೋ ಕೆಲ್ಸ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಕಣ್ರೋ. ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಮಾತಾಡ್ತಾ, ಬಡ್ಡಿಮಗ ಏನಂದ ಗೊತ್ತ, 'ನಿಮಗೇನ್ರಪ್ಪ ಬಿಳಿ ಡಬ್ಬಿ ಮುಂದೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಕೂತ್ಕಂಡು ಕೀಬೋರ್ಡ್ ವತ್ತಿದ್ರಾಯ್ತು, ನಮ್ಮ ತರ ಮಶೀನ್ ಜೊತೆ ಕಷ್ಟ ಪಡೋದು ಬ್ಯಾಡ ' ಅಂತೆ. ಕಪಾಳಕ್ಕೆ ಬಿಡಲಾ ಎರಡು ಅನ್ನಿಸ್ತು ನನಗೆ.."
...
ಸಂತೋಷ: "ನನ್ನ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಒಂದ್ ಸರ್ತಿ, ಅವ್ನು ಹೊಟೇಲ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್ಮೆಂಟ್ ಮಾಡ್ಕೋಂಡು ಈಗ ಡೊಮಿನೊಸ್ ನಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾನೇಜರ್ ಆಗಿ ವರ್ಕ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ಮಾತಾಡ್ತಾ ಮಾತಾಡ್ತಾ, ನಮ್ಮ್ ಮನೇಲಿ ಹಳೇ ಓಮಿನಿ ಕಾರ್ ವಿಷ್ಯ ಬಂತು, ಏನಂತೆ, 'ನಿನಗೇನಪ್ಪಾ, ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್, ನೀ ಹೋಂಡಾ ಸಿ.ಆರ್.ವಿ ಬೇಕಾದ್ರೂ ಕೊಂಡ್ಕೊ ಬಹುದು, ನಮ್ಮ ತರನ ' ಅಂತೆ. ಏನ್ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಇವ್ರೆಲ್ಲ, ಸಿ.ಆರ್.ವಿ ಸಾಯ್ಲಿ ನಮ್ಮತ್ರ ವಿ.ಸಿ.ಆರ್ ತಗಳ್ತಿವಿ ಅಂದ್ರೂ ದುಡ್ಡಿಲ್ಲ."

ಪಾಂಡು: "ಹೌದೋ ಮಾರಾಯ, ತಿಂಗಳ ಕೊನೇಲಿ ಕೈ ಖಾಲಿ, ದುಡ್ಡು ಎಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೇ ಅಂತನೇ ಗೊತ್ತಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ನಮ್ಮಪ್ಪ, ಮದ್ವೆ ಮಾಡ್ಕೊ ಅಂತ ಬೇರೆ ಹೇಳ್ತಾ ಅವ್ನೆ. ಬರೋ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಬ್ಬನ್ನ ಸಾಕಿ ಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಕಷ್ಟ ಆಗಿದೆ, ಇನ್ನು ಮದ್ವೆ ಮಾಡ್ಕೋಂಡ್ರೆ ಕೇಳ್ಬೆಕ."
...
ಗಣೇಶ: "ನನ್ನ ಮಾವ, ತಮ್ಮ ಯಾವ್ದೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಇದ್ರೂ ಪದೇ ಪದೇ ನನಗೇ ಫೋನ್ ಮಾಡೋದು ಮಾರಾಯ.  ಬರೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ ಮತ್ತೆ, ಯಾವ ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋನಿಕ್ ಐಟೆಮ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಇದ್ರೂ. ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮನ್ನೇನು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ರಿಪೇರಿ ಅಂಗಡಿಯವರು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾರೋ ಏನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಂಜಿನಿಯರ್ ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕು, ಬಹುಶ ನಮಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು. ಮೊನ್ನೆ ಅವರ ಮನೇಲಿ ಟಿ‌ವಿ ಹಾಳಾಗಿದೆ ಏನ್ ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಕೇಳೋಕೆ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ. ಟಿ‌ವಿ ರಿಪೇರಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ತಗಂಡು ಹೋಗಿ ತೋರ್ಸು ಅಂದೆ."
...
ನಾನು: "ಯಾರಿಗೂ ಒನ್-ಸೈಟ್ ಪ್ರಾಬ್ಲಂ ಇನ್ನೂ ಶುರು ಆಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕಾಣುತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ. ನನ್ನ ಮಾವ, ಮೊನ್ನೆ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ, 'ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಆಯ್ತಲ ನೀನು ದುಡಿಯುಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿ, ಎಲ್ಲೂ ಹೊರದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗೋ ಛಾನ್ಸ್ ಸಿಗ್ಲಿಲ್ವ? ' ಅಂದ. ನಾನ್ ಹೇಳ್ದೆ, 'ಇಲ್ಲ ಮಾವ, ನಾನು ಮಾಡ್ತಾ ಇರೋ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಒನ್-ಸೈಟ್ ರಿಕ್ವೈರ್ಮೆಂಟ್ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಕ್ಲಯಿಂಟ್ ಜೊತೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಇಂಟರ್ಯಾಕ್ಟ್ ಮಾಡೋಲ್ಲ ' ಅಂದೆ. ಅದಿಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮಾವ 'ನೋಡು, ದೀಪ ಗೊತ್ತಲ್ಲ ನಿಂಗೆ, ನನ್ನ ಅತ್ಗೆ ಮಗಳು, ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಲಿ ಓದಿ ಬಂದ್ರೂ, ಒಳ್ಳೆ ಕಂಪನಿ ಸೇರಿ, ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ದುಡದ್ಲು, ಒಂದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಕಂಪನಿ ಅವಳನ್ನ ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕೆ ಕಳಿಸ್ತು.' ಅಂದ. ಇದಕ್ಕೆ ಏನ್ ಹೇಳಲಿ ನಾನು. ಇವರ ಪ್ರಕಾರ ನಾವೆಲ್ಲ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಾರದವರು ಅಂತ, ಬ್ರೇನ್ ಇಲ್ಲಾದವ್ರು ಅಂತ. ಒಂದ್ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ, ಇವರ ಪ್ರಕಾರ, ನಾವೆಲ್ಲ ಹಾರ್ಡ್ ವರ್ಕ್ ಮಾಡುವವರಲ್ಲ, ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಇಲ್ಲ, ಅದಿಕ್ಕೆ ನಮಗೆ ಇಂಡಿಯಾನೇ ಗತಿ."
...
ಪ್ರವೀಣ: "ನನ್ನ ಬಾವ ಮೊನ್ನೆ ಸಿಕ್ಕಿ, 'ನೀನು ಎಚ್.ಪಿ. ಲಿ ಇದ್ದೀಯಲ್ವೋ, ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ ತಂಗಿ ಶ್ಯಾಮಲನೂ ಇದ್ದಾಳೆ, ಸಿಕ್ತಾಳ ನಿಂಗೆ ' ಅಂದ್ರು. ಅಯ್ಯ, ಇದ್ಯಾವ್ ತರ, ಎಚ್.ಪಿ. ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಶ್ಯಾಮಲಾ ಇದ್ದಾರೋ, ಎಲ್ಲಾ ನಂಗೆ ದಿನಾ ಸಿಕ್ತ ಇರ್ತಾರ. ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಟೀಮ್ ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾರ ಮುಖನೂ ಪರಿಚಯ ಇರೊಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ, ಅದ್ರಲ್ಲಿ, ಇವರ ಶ್ಯಾಮಲಾ ಅಂತೆ ಖರ್ಮ."
...
ವಸೀಮ: "ಬಿಡ್ರೋ ಇದು ಮುಗಿಯೊಲ್ಲ ಕಥೆ, ಮಾತಾಡ್ತಾ ಹೋದ್ರೆ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇರ್ತೀವಿ. ಎಲ್ಲಾ ಬಂದ್ರಲ್ಲಾ. ಎಲ್ಲಿಗಾದ್ರೂ ಹೋಗೋಣ"

ಪಾಂಡು: "ಮೂವಿಗೆ ಹೋಗುವ?"

ವೆಂಕಿ: "ಯಾವ ಮೂವಿ ಬಂದಿದೆ, ಹೊಸದಾಗಿ?"

ನಾನು: "ಜಾನ್ ಕಾರ್ಟರ್, ಹೊಸ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮೂವಿ ಬಂದಿದೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿದೆಯಂತೆ, ಹೋಗೋಣ?"

ಶಿವು: "ಫಿಕ್ಷನ್ ಮೂವಿ ಕಣೋ, ಬೋರು, ಬೇರೆ ಯಾವುದಿದೆ?"

ನಾನು: "ಫಿಕ್ಷನ್ ಮೂವಿ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ, ಬಾರೋ ಸುಮ್ಮನೆ, ಹೋಗೋಣ ಅದಿಕ್ಕೆ"

ವಸೀಮ: "ಸರಿ, ಎಲ್ಲಾ ನಡಿರೋ, ಹೋಗೋಣ, ಇಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಕಂಡು ಟೈಮ್ ವೇಸ್ಟ್ ಮಾಡೋದು ಬ್ಯಾಡ"

[ಎಲ್ಲಾ ಎದ್ದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಹೊರಟೆವು]

...
ಹಲೋ, ಇಲ್ಲಿಯ ಸಂಭಾಷಣೆ ಕೇಳಿ ಖುಷಿ ಆಯ್ತಲ್ಲವೇ, ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸೀರಿಯಸ್ ಮಾತಾಡೋಣವೇ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿ 45 ವರ್ಷ ಕಳೆದಿದ್ದರೂ, ೧೯೯೧ ವರೆಗೆ ಭಾರತದ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸುಧಾರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅತೀ ಗೌಣ, ಸ್ಥಳೀಯ ಉದ್ಯಮಗಳು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಬೆಳೆಸುವಲ್ಲಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಾರದಾದವು, ಜಿ.ಡಿ.ಪಿ(GDP) ಬೆಳವಣಿಗೆ ಅತೀ ಗೌಣ. ಇಂತಿರುವಾಗ, ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ, ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಅಭಿವೃದ್ದಿಗಾಗಿ, ಇನ್ಫ್ರಾಸ್ಟ್ರಕ್ಚರ್, ಆಟೋಮೊಬೈಲ್, ಟೂರಿಸಂ, ಇನ್ಫಾರ್ಮಶನ್ ಸೈನ್ಸ್ ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಬಯಸಿ, ಬೃಹತ್ ಎಮ್.ಏನ್.ಸಿ(MNC) ಕಂಪನಿಗಳನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು. ಈ ಎಮ್.ಏನ್.ಸಿ ಕಂಪನಿಗಳು ಭಾರತ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಅಗಾಧ ಬಂಡವಾಳ ಸುರಿದು, ಬೆಳೆಸಿ ಇಂದು ಭಾರತ ಒಂದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ. ಇದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.

ಗ್ಲೋಬಲೈಸೇಶನ್(ಜಾಗತೀಕರಣ) ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ್ದೀರಾ? ಇದು, ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಜನಜೀವನ ಮತ್ತು ಅರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ, ಅಭಿವೃದ್ದಿಪಡಿಸುವ ಒಂದು ಅಮೋಘ ಅಂಶ. ಭಾರತದ, ಅತೀ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ, ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ/ರಾಷ್ಟ್ರಪತ್ನಿಯ ಆಡಳಿತ ಕೇವಲ ಭಾರತದ ಪರೀದಿಯ ಒಳಗೇ ನಡೆಯಬಹುದಷ್ಟೇ, ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಈತನಿಗೆ ಒಂದು ಲಿಮಿಟ್ ಎಂಬುದಿಲ್ಲ, ಇವನೊಬ್ಬ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಅಂಗ. ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಜನಜೀವನವನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವಲ್ಲಿ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಪಾಲುದಾರ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು.
ಭಾರತದ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳು ತಮ್ಮ ಬಡತನದಲ್ಲೂ ಬೆಳೆದು ಅಮೇರಿಕದಂತಹ ಬೃಹತ್ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪ್ರಜೆಗಳ ನಿದ್ದೆಗೆದಿಸುವಂತೆ ಅವರ ಕೆಲಸ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಮೇಲೆ, ಒಬ್ಬ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗೆ ಎಂತಹ ಶಕ್ತಿ, ಯುಕ್ತಿ ಇರಬೇಡ ನೀವೇ ಯೋಚಿಸಿ. ನಾವೆಲ್ಲ ತಿರುಗಿ ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದರೆ ನಿಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿದ್ದೀರಾ? ಇಂದು ಭಾರತ ಒಂದು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಸರಿಸಮಾನ ನಿಲ್ಲುವ ಯೋಗ್ಯತೆ ಹೊಂದಿದೆ ಎಂದಾದರೆ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಪ್ರಮುಖ ಶಕ್ತಿ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಗಳದ್ದು.

ನಾವು ಸಾಫ್ಟ್ವೇರ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ಸ, ನಾವು ಸಾಫ್ಟ್ ಇರಬಹುದು, ಈಗ ನಮಗೆಲ್ಲ ರಿಸೆಷನ್ ನಡೀತಾ ಇರಬಹುದು, ನೀವು ತಿಳಿದಂತೆ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ದೈಹಿಕ ಶ್ರಮದಾಯಕ ಅಲ್ಲದೇ ಇರಬಹುದು, ಆದರೆ, ರಿಸೆಶನ್ ನಡಿತ ಇರೋದು ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಗೆ, ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯೆಗಲ್ಲ, ನಮಗೂ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಇದೆ, ನಾವೂ ಮನುಷ್ಯರೇ, ನಮಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮರ್ಯಾದಿ ಕೊಡಿ.


{ಮೇಲಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದ-ಕೇಳಲಾಗದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ ಹಾರಿಸಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಅಡ್ಜಸ್ಟ್ ಮಾಡ್ಕೊಳಿ. ಈ ಮೇಲಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರಗಳು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು,
ನಾನು - ಅಂದರೆ ಕಿರಣ್
ವಸೀಮ - ವಸೀಮ್ ಫಿರೋಜ್
ಪ್ರವೀಣ - ಪ್ರವೀಣ್ ಶೆಟ್ಟಿ 
ಪಾಂಡು - ಪಾಂಡುರಂಗ್ ಪೈ
ವೆಂಕಿ - ವೆಂಕಟೇಶ್ ನಾಯಕ್ 
ಶಿವು - ಶಿವಪ್ರಸಾದ್ ನಾಯಕ್ 
ಗಣೇಶ್ - ಗಣೇಶ್ ರಾವ್
ಸಂತೋಷ - ಸಂತೋಷ್ ಪೈ}

Thursday, March 1, 2012

ಕೆಲವರು, ಎಲ್ಲಿಯೂ ಸಲ್ಲುವವರು

ಹೀಗೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, "ಮಾರ್ಟಿನ್ ಲಿಂಡ್ಸ್ಟ್ರೋಮ್" ರವರ ಒಂದು ಲೇಖನ ತುಂಬಾ ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ಆ ಪೂರ್ತಿ ಲೇಖನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅನುವಾದಿಸಿ ಬರೆಯಬೇಕೆಂದಿದ್ದೇನೆ. ಅನುವಾದದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಅನುಭವ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ. ಒಬ್ಬ ಲೇಖಕ ಆತನ ಅಗಾಧ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಲೇಖನವಾಗಿ ಬಟ್ಟಿ ಇಳಿಸಿರುವಾಗ, ನಾನೊಬ್ಬ ಓದುಗನಾಗಿ, ನನ್ನ ವಿಚಾರ ವಿಮರ್ಶೆಗಳ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಅದರ ರುಚಿಯನ್ನು ಸವಿಯಬಹುದೇ ಹೊರತು, ಆತನ ಸಮಾನವಾಗಿ ಆತನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಜತೆಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುವಾದಿಸುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ. ಆದರೂ, ಅಂತಹ ಉತ್ತಮ ಲೇಖನವನ್ನು ಅನುವಾದಿಸದೇ ಬಿಡಲು ನನಗೆ ಮನಸ್ಸಿರಲಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಇದೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಕಷ್ಟವಾದಲ್ಲಿ ದಯವಿಟ್ಟು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.
ಮುಂದಿನ ಸಾಲುಗಳು ಮಾರ್ಟಿನ್ ಲಿಂಡ್ಸ್ಟ್ರೋಮ್ ರವರ ಲೇಖನದಿಂದ ನೇರ ಅನುವಾದ,

ಹಿಂದಿನವರ್ಷ ಸುಮಾರು 300 ದಿನಗಳೂ ನಾನು ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದೆ, ಹಲವಾರು ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿಮಾಡುವ ಸೌಭಾಗ್ಯ ನನ್ನದಾಯಿತು. ಯಾವಾಗಲೂ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವ, ಸುಖಿ ಜನರನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತನಾಡಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಅವರು ಯಾರು, ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ, ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬೆಲ್ಲ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರೆ ನಿಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಬಹುದು.


ಅದೊಂದು ದಿನ, ನಾನು ಟ್ಯಾಕ್ಸಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮನ್ಹಾಟನ್ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರ್ ಜಗತ್ತಿನ ಆಗುಹೋಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಬಹಳ ಬೇಸರವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ನೊಂದು ನುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ.  "ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲೆಡೆ ಬರೀ ವಿಕೋಪಗಳೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತಿವೆ, ಯಾರನ್ನೂ ನಂಬಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪ್ರವಾಹ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ತ್ಸುನಾಮಿ; ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಬೆಂಕಿ, ಬಿರುಗಾಳಿಗಳು, ಭೂಕಂಪಗಳು... ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಲದೆಂಬುದಕ್ಕೆ ಜನರ ದಂಗೆ, ಬಾಂಬ್ ಅಟ್ಯಾಕ್ ಗಳು, ಬರೀ ಟೆರ್ರರಿಸಮ್, ಹಿಂಸೆ, ಯುದ್ಧ, ಕಂಡಕಂಡಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿನ ಕಾಳಗಗಳು." ಆತ ಬೇಸರದಿಂದ ತನಗೆ ತಾನೇ ತಲೆಯಾಡಿಸುತ್ತಾ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದ, "ಜಗತ್ತು ಎಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ".


ಒಂದುರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಆತ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಎಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವಂತಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲ ವಿಷಯ ತಿಳಿಯಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಶ್ರಮವಹಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಮೇಲಾಗಿ ಇವೆಲ್ಲ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಮುಖಪುಟ ಲೇಖನಗಳೇ ತಾನೆ - ಜಗತ್ತು ಸಧ್ಯ ಯಾವ ಭಯಾನಕ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ ನೋಡಿ: ನಿಜಕ್ಕೂ ಜಗತ್ತು ನಾವೆಣಿಸಿದಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆಯೇ?


ನನ್ನ ಕೆಲಸ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಸದು, ಹಾಗಾಗಿ ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಬಹಳ ಅನುಕೂಲಗಳಾಗಿವೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ನನಗೆ ಹಲವಾರು ಹೊಸ ಹೊಸ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಭೇಟಿಕೊಡುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು -- ಹಿಂದಿನ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು 300 ದಿನಗಳೂ ನಾನು ನನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೇ ಇದ್ದೆನೆನ್ನಬಹುದು-- ಅಲ್ಲದೆ, ನನ್ನ ರೀಸರ್ಚ್ ನನ್ನನ್ನು ಹಲವಾರು ಮನೆಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿನೀಡಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲು ಅನುಕೂಲ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಇದರಿಂದಾದ ಉಪಯೋಗವೇನನ್ನುತ್ತೀರಾ? ನಾನು ಜನರನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತಂದುಕೊಂಡೆ. ನಾನು ನನ್ನನ್ನೂ, ಜನರನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸತೊಡಗಿದೆ, 'ಯಾಕೆ ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ಎಲ್ಲೇ ಇದ್ದರೂ ಸುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುತ್ತಾರೆ? ಉಳಿದವರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಹೀಗಿರಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ?' 
ಕಳೆದವಾರ ನಾನು ಕೊಲಂಬಿಯಾದ ಒಂದು ಬಡ ಜಿಲ್ಲೆ ಮೆಡೆಲಿನ್ ಗೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಒಂದು ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಎಸ್ಕಲೇಟರ್(ತಿರುಗುಮೆಟ್ಟಿಲು) ಒಂದನ್ನು ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ತಂತ್ರಜ್ನಾನ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಪರಿಚಿತವೆಂದರೆ, ಪ್ರತೀಬಾರಿಯೂ ಹಲವಾರು ಮಂದಿಗೆ ಆ ಎಸ್ಕಲೇಟರ್ ಅನ್ನು ಹೇಗೆ ಬಳಸಬೇಕೆಂಬ ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಇವೆಲ್ಲದರನಡುವೆ ನನ್ನ ಗಮನ ಅಲ್ಲಿಯ ಮುಗ್ಧ ಮಕ್ಕಳಮೇಲೆ ಹರಿಯಿತು. ಅವರ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವು, ಓಡುತ್ತಿರುವ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಬಹಳ ಮೋಜಿನಿಂದ ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಭಾಷೆ ಬಾರದಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕೇಳಿದಾಗ, ಕೈಯನ್ನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಎಸ್ಕಲೇಟರ್ ನಂತೇ ಓಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟವು.


ಇಂತಹದೇ ಹಲವು ಅನುಭವಗಳು ನನಗೆ ದೂರದ ಥೈಲ್ಯಾಂಡ್ ನ ಹಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಆಗಿದೆ. ಆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ಕೊರತೆ ಇದ್ದರೂ, ಜನಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ನೆಮ್ಮದಿ ಮನೆಮಾಡಿದ್ದವು. ಮಕ್ಕಳು ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದದಿಂದ ಆಟವಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿಯ ಒಂದು ದೃಶ್ಯಾವಳಿ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯ ಉಪಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲೂ ನೋಡಸಿಗುವುದು ಬಹಳ ಅಪರೂಪ. ಒಬ್ಬರು ವಯಸ್ಸಾದವರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆಂದರೆ, 'ಕುಟುಂಬಗಳು ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವೆನ್ನುವುದು ತಾನೇ ದೊರಕುವುದು'. ಆಧುನಿಕ ಜನಜೀವನದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರವಿರುವ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ, ಜನ ತಮಗೆ ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾದುದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದಿತ್ತು.


ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ ನಾನು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯದ ಕೆಲವು ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಜನಜೀವನ ಅಷ್ಟೊಂದು ಹಿಂದುಳಿದಿಲ್ಲ, ಕೆಲವೆಡೆ, ಶೌಚಾಲಗಳು ಆಟೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಫ್ಲಷ್ ಮಾಡುವ ಸೌಲಭ್ಯಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಫುಟ್ಬಾಲ್ ಆಡುವುದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು, ಯಾರಿಗೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲಿ, ನಾನು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ, ಏನು ರೀಸರ್ಚ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಕೇಳುವ ವ್ಯವಧಾನವಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾನೇ ಮಾತನಾಡಿಸಿದಾಗ, ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಹೇಳಿದ, ಆತನಿಗೆ ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಂತೋಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು. ಆತ ದಿನವೂ ಒಂದೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನಂತೆ.


ಒಮ್ಮೆ ನಾನು ಚೈನದ ಹೊಸದಾಗಿ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರಾಂತ್ಯವೊಂದಕ್ಕೆ ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಸುಮಾರು 60 ಮಿಲಿಯನ್ ಮನೆಗಳಿದ್ದ ಆ ನಗರ 21ನೇ ಶತಮಾನದ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿಂದ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲೂ ಹೈ-ಸ್ಪೀಡ್ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಿಂದ ಕೂಡಿದ ಟೆಲಿವಿಜನ್ ಗಳು, ಪ್ರತೀ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಉಪಕರಣೆಗಳು, ಸಲಕರಣೆಗಳು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಠಾರವೂ ಇಂಟ್ರಾನೆಟ್ ಸೌಲಭ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರೊಂದಿಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿರಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರ ಜೀವನದ ನಡುವೆ ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಒಂದು ಅತೀ ಮುಖ್ಯ ಕೊರತೆಯೆಂದರೆ 'ನಗು', ಯಾರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.
ಅಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 2 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಚೈನ ದಂಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬಗೆಗಿನ ನನ್ನ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. ಅವರು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದರು "ನಾವು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ, ಸುಖವಾಗಿರಲು ನಮಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಾಧಿಸಬೇಕಿದೆ, ಆಗಲೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ನೆಮ್ಮದಿ ಎನ್ನುವುದು ದೊರಕುವುದು. ನಾವೂ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ, ಜನರು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ನಮಗಿನ್ನೂ ದೊರೆತಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾವಿನ್ನೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ದುಡಿಯಬೇಕಿದೆ. ನಮಗೆ ಖಂಡಿತ ನಂಬಿಕೆ ಇದೆ, ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ನಾವು ನಮ್ಮ ಗುರಿ ತಲುಪಿಯೇ ತಲುಪುತ್ತೇವೆ ಎಂದು." ಇವರ ಮಾತುಗಳು ಹೇಗಿದ್ದವೆಂದರೆ, ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಇವರು ಗಳಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಕೇವಲ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನಲ್ಲಿ ಡೌನ್ಲೋಡ್ ಮಾಡಿದ ಸಾರವಿಲ್ಲದ ಹಾಡುಗಳಂತಿದ್ದವು.
ಆ ನಗರ ನೋಡಲು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿತ್ತು. ಯಾವ ಮಕ್ಕಳೂ ಹೊರಗೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರೂ ಶಿಸ್ತಿನ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನನಗೆ ಮುಖಕ್ಕೆ ಮಾಸ್ಕ್ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು, ನನ್ನ ಶೂ ಗಳನ್ನು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ನಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಡುವಂತೆಯೂ, ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊದಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುವಂತೆಯೂ ತಿಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಶುಭ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಯಾವುದನ್ನೂ, ಎಲ್ಲೂ ಕೊಳೆಯಾಗದಂತೆ ಉಪಯೋಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಭೇಟಿಕೊಟ್ಟ ಬೀಜಿಂಗ್, ಶಾಂಘಾಯ್ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳು 'ನೈರ್ಮಲ್ಯ ಜೀವನ ಮಾತ್ರ ಮಾನವನ ಚಿರಕಾಲ ಬದುಕಿಗೆ ಬುನಾದಿ'.


ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಮೇಲಾಧಿಕಾರಿಯೊಬ್ಬ ನನಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ, 'ನಿನ್ನ ಸಂಬಳ ಎಷ್ಟೆಂಬುದನ್ನು ಯಾವತ್ತೂ ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ'. ಆತನೂ ಅದನ್ನು ಒಂದು ರಹಸ್ಯವಾಗಿಯೇ ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ಏಕೆಂದರೆ, ಅವನ ಪ್ರಕಾರ ಜನರಿಗೆ ಬೇರೆಯವರ ಗಳಿಕೆಯ ಮಾಹಿತಿ ದೊರೆತರೆ ಅದು ಅವರನ್ನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾವತ್ತೂ ಸುಖವಾಗಿರಲು ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಆತ ಹೇಳಿದ್ದು ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು, ನನಗೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇದರಬಗ್ಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ನಮಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಸಿಗುತ್ತ ಹೋದಂತೆಲ್ಲಾ ನಾವು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ, ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ, ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಹೊಲಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡುಗುತ್ತೇವೆ. ಇದೇ ತತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ನನಗನ್ನಿಸುತ್ತದೆ, ಆದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಎಲೆಕ್ತ್ರೋನಿಕ್ ವಸ್ತುಗಳ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿದುಕೊಂಡಂತೆ, ಮನುಷ್ಯ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ, ತಮ್ಮ ಮನೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಾನೆ, ಇದು ಹೆಚ್ಚು ನೆಮ್ಮದಿಯ ಬದುಕಿಗೆ ದಾರಿಯಾಗಬಹುದು; (ಇದು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅಭಿಪ್ರಾಯವಲ್ಲ, ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ಪುಸ್ತಕಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಬಂದಿವೆ.) ಏಕೆಂದರೆ, ನಾನು ಮಾತನಾಡಿಸಿದ ಚೈನೀಸ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ, ತಮ್ಮನ್ನು ಬೇರೆಯವರ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತಿದ್ದರು, ಪ್ರತೀ ಬಾರಿಯೂ ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡು, ತಾವು ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ತಿ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಳಿಸಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದು ಮರುಗುತ್ತಿದ್ದಂತಿತ್ತು.


ಈಗ ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ, ನಾನು ಆ ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಡ್ರೈವರ್ ಗೆ ಹೇಗೆ ಉತ್ತರ ಕೊಡಬಹುದಿತ್ತು ಎಂದು. ವಾಸ್ತವ ಎಂದರೆ, ಹಿಂದೆ ಇದ್ದಷ್ಟು ಭಯಂಕರ ಯುದ್ದಗಳು, ದಂಗೆ, ಗಲಭೆಗಳು ಇಂದಿಲ್ಲ. ಮನುಕುಲ, ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿನವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವಾಗಿ, ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿ ಬದುಕು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಇತ್ತೀಚೆಗಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೊಂದಿಗೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಕೋಪ-ವಿಚಾರಾದಿಗಳು ನಮಗೆ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಲು ಸಿಗುತ್ತಿವೆ. ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ಕೇಳಿದೆವು, ಇಟೆಲಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಡಗು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹಲವಾರು ಜೀವಗಳ ಬಲಿತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು, ಬೆಲ್ಜಿಯಮ್ ನಲ್ಲಿ ಗುಂಡಿನ ಚಕಾಮಕಿಯಲ್ಲಿ ಹಲವು ಜೀವಗಳು ನೆತ್ತರು ಹರಿಸಿ ಸತ್ತವು, ಪಶ್ಚಿಮ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಜನ ಮನೆ-ಮಠ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ನಮ್ಮ ಮೆದುಳು ಇವೆಲ್ಲದಕ್ಕಿನ್ನೂ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ, ಇವೆಲ್ಲ ಹಲವು ಸಹಸ್ರ ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದರೂ, ನಮಗಿನ್ನೂ ಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಇವೆಲ್ಲ ನಮಗೆ ಹೊಸದು. ಒಂದಾದಮೇಲೆ ಒಂದರಂತೆ ವಿಕೋಪಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆಲ್ಲಾ, ವಾರ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡಿ, ನಮ್ಮ ಅಸಹಾಯಕತೆಯೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಗುವುದು, ಬದುಕಲ್ಲಿ ವಿನಾ ಕಾರಣ ನೆಮ್ಮದಿಯೂ ಹಾಳಾಗುವುದು.


ಇವೆಲ್ಲದರ ಅರ್ಥ, ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ದಾರಿತಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಒಂದು ವಿಷಯವಂತೂ ನಮಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ತಾಂಡವ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ನಾವೆಲ್ಲ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ, ನಾವು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿರಲು, ಒಂದೊಂದು ಉತ್ತಮ ಮಾರ್ಗ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ನೀವು ಎಷ್ಟೇ ಉನ್ನತಿಯ ಗುರಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರಬಹುದು, ಕೊನೆಗೆ ನೀವು ಆ ಗುರಿಯನ್ನು ತಲುಪಲೂ ಬಹುದು. ಆದರೆ ಗುರಿ ತಲುಪುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಬಲಿಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥವೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಾದರೆ, ನನ್ನ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವುದೆಂದರೇನು? ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ, "ಸಂತೋಷವೆಂಬುದು ನೀನು ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಬದುಕಿದೆ ಎಂಬುದರಿಂದ ಅಳೆಯಲ್ಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಜೀವನದ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳನ್ನು ಅಳಿಸದೇ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಬದುಕಿದ್ದೀಯೇ ಎನ್ನುವುದರಿಂದ ನಿರೂಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ".


ನಾನು ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ, ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ, ಆ ಸಂತುಷ್ಟ ಜನರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಕಳೆದ ದಿನಗಳನ್ನೂ ಮರೆಯಲಾರೆ.

---------------------------------------------------------------------------------------------
ಮಾರ್ಟಿನ್ ಲಿಂಡ್ಸ್ಟ್ರೋಮ್ (Martin Lindstrom)ರವರು 2009 ರಲ್ಲಿ TIME Magazine ನ "World's 100 Most Influential People" ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾದವರು. ಇವರು ಉತ್ತಮ ಲೇಖಕರೂ ಹೌದು, ಇವರ ಕೃತಿ  Buyology: Truth and Lies About Why We Buy (Doubleday, New York)New York Times ಮತ್ತು Wall Street Journal ನ ಬೆಸ್ಟ್ ಸೆಲ್ಲರ್ ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದೆ. ಮಾರ್ಟಿನ್ ರವರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಫಾರ್ಚೂನ್ 100 ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಸಲಹೆಗಾರರೂ ಹೌದು. ಇವರ ಇತ್ತೀಚಿಗಿನ ಕೃತಿ  Brandwashed: Tricks Companies Use to Manipulate Our Minds and Persuade Us to Buy, ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ನಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗಿದ್ದು, ಇವರ 5 ಬೆಸ್ಟ್ ಸೆಲ್ಲರ್ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಜಗತ್ತಿನ 30 ಭಾಷೆಗೆ ಅನುವಾದವಾಗಿವೆ.

Monday, February 6, 2012

ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ 2 ಗಂಟೆ

ಇವತ್ತು ಶನಿವಾರ, ಆಫೀಸಿಗೆ ರಜ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಬಂದು ಏನಾದರು ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡೋಣ ಎಂದುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಪೋನ್ ಮಾಡಿದೆ, ಸ್ವಿಚ್-ಆಫ್ ಅಂತ ಬಂತು. ಸರಿ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡುವುದು, ಇವತ್ತಿನ ದಿನ ಕಳೆಯಬೇಕಲ್ಲ, ಏನು ಮಾಡಲಿ. ನನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಬಿಚ್ಚಿ ಕುಳಿತೆ. ಫೆಸ್-ಬುಕ್, ಜೀ-ಮೇಲ್ ಎಲ್ಲಾ ಆಯ್ತು. ಇನ್ನೂ ಗಂಟೆ ಹತ್ತುವರೆ ಅಷ್ಟೇ. ಲ್ಯಾಪ್-ಟಾಪ್ ಮಡಚಿಟ್ಟು, ಬುಕ್ಕೊಂದನ್ನು ತೆಗೆದು ಕುಳಿತು ಓದ ತೊಡಗಿದೆ. ಯಾಕೋ ಓದಲು ಮನಸ್ಸೇ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ, ಎಳೆದು ಎಳೆದು ಅಂತೂ ಇಂತೂ ಹನ್ನೊಂದು ಗಂಟೆ ತನಕ ದೂಡಿದೆ. ಇದ್ಯಾಕೋ ಸರಿಬರುತ್ತಿಲ್ಲ, ಸರಿ ಹೊರಗೆಲ್ಲಾದರೂ ಹೋಗಿಬರೋಣ ಎಂದು ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ರೂಂ ಬೀಗ ಹಾಕಿ ಹೊರಟೆ. ಬೈಕ್ ಬೇಡ ನಡೆದೇ ಹೋಗೋಣ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ.
ಸುಮ್ಮನೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಸುಮಾರು ೨೦೦ ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣವೊಂದಿದೆ ಅದರ ಬಳಿ ಬಂದೆ. ಎಣಿಸಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ ಜನರಿದ್ದರು ಇವತ್ತು. ಎಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಬಸ್ ಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ನಾನೂ ನಿಂತಿದ್ದವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ನಿಂತೆ, ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಜಾಗ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸೊಂದು ಬಂತು, ಕುಳಿತಿದ್ದ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರು ಮತ್ತು ನಿಂತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವಯಸ್ಸಾದ ಮುದುಕರೊಬ್ಬರು  ಬಸ್ ಹತ್ತಿದರು. ಹುಡುಗರು ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರು, ವಯಸ್ಸಾದ ಮುದುಕರೊಬ್ಬರು ನಿಂತಿದ್ದರು! ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ, ನಾನು ಪಿ.ಯು.ಸಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬಸ್ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾವು ಹುಡುಗರು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಸೀಟಿನ ಪಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಾದವರು ಯಾರಾದರು ಬಂದು ನಿಂತರೆ ನಾವು ಎದ್ದು ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸೀಟ್ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಈಗಿನ ಜನರೇಶನ್ ಬೇರೆನೇ ತರಹ. ಬಿಡಿ, ನಿಜಕ್ಕೂ ಈಗ ನನಗೂ ಆ ಆಚಾರ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಅಂದು ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾವಣೆ ಕೂಡ ಸಹಜ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಸ್ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಇನ್ನೂ ಹಲವರು ತಮ್ಮ ಬಸ್ ಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೋಗಿ ಕುಳಿತೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಎಡ ಪಕ್ಕ, ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬರು ಬಂದು ಕುಳಿತು ತಮ್ಮ ಸೆರಗಿನಿಂದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ "ಉಸ್ಸಾ..." ಎಂದು ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು. ಪಾಪ ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ; ಬಸ್ ಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಬೆಂಚ್ ಗಾಗಿ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಲ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಗಂಡಸೊಬ್ಬ "ಸಾರ್ ಟೆಯಿಮು (ಟೈಮ್) ಎಷ್ಟಾಯ್ತು?" ಎಂದ. ಹಾ, ನಿಮಗೆ ನನ್ನ ವಾಚ್ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕು. ನನ್ನ ಬಳಿ ಅಪ್ಪ ತೆಗಿಸಿಕೊಟ್ಟ ಒಂದು ಬೆಳ್ಳಿ ಬಣ್ಣದ ಟೈಟಾನ್ ವಾಚ್ ಇದೆ. ನಾನು ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಓದುವಾಗ ಅಪ್ಪ ಕೊಡಿಸಿದ್ದು,  ಈಗ ಅದಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ೭ ವರ್ಷ, ಇನ್ನೂ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ. ಹೊರಗೆ ಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ ನಾನದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಅದೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ತುಂಬಾ ಸಾರಿ ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಹೊರಗೆ ಹೋದಾಗಲೆಲ್ಲ ಜನ ಬಂದು ಬಂದು ನನ್ನ ಬಳಿ ಟೈಮ್ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇವತ್ತು ಕೇಳಿದವನು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಸಾವಿರದೈದ್ನುರನೇ ಆಸಾಮಿ ಇರಬಹುದೇನೋ. ಇರಲಿ, ನಾನು ವಾಚ್ ನೋಡಿ ಅವನಿಗೆ "ಹನ್ನೊಂದು ಕಾಲು" ಅಂದೆ. ಆತ "ಸಾರ್ ಈ ಅಗರ ಹೋಗೋ ಬಸ್ಸು ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಬತ್ತದೆ?" ಅಂದ. ನಾನೇನು ಇವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಸ್ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ತರ ಕಾಣಿಸ್ತಿನಾ ಹೇಗೆ, ಇರೋ ಬಸ್ ನ ಟೈಮ್ ಎಲ್ಲಾ ತಿಳಿದಿರೋಕೆ. "ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಸರ್" ಅಂದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬಾಳ ಹೋಗುವ ಬಸ್ಸೊಂದು ಬಂತು, ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸೂ ಸೇರಿ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಮಾರು ಜನ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದರು. ಟೈಮ್ ಕೇಳಿದ ಆಸಾಮಿನೂ ಅದೇ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದ. ಬಸ್ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಈಗ, ನಾನು, ಒಬ್ಬ ಕಾಲೇಜ್ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬಳು ಟಿ-ಶರ್ಟ್ ಜಿನ್ಸ್ ಹಾಕಿದ ಹುಡುಗಿ, ಮೂರೇ ಜನ ಉಳಿದೆವು.

ನಾನು ನನ್ನ ವಾಚ್ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ, ಹನ್ನೊಂದು ಇಪ್ಪತೈದು. ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ನಿಂತಿದ್ದ ಕಾಲೇಜ್ ಹುಡುಗ ಬ್ಯಾಗ್ ಒಂದನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಕಿವಿಗೆ ಇಯರಪೋನ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮೊಬೈಲ ಹಿಡಿದು ಏನೋ ಬಟನ್ ವತ್ತುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದ. ಬಹುಶ ಹಾಡು ಕೇಳುತ್ತ, ಎಸ್.ಎಮ್.ಎಸ್ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಸ್.ಎಮ್.ಎಸ್ ಓದಿ ಸಣ್ಣಗೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಚಾಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಟಿ-ಶರ್ಟ್, ಕಪ್ಪು ಜಿನ್ಸ್ ಹಾಕಿದ್ದ ಹುಡುಗಿ ನಮ್ಮಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ, ನಿಲ್ದಾಣದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಆಕೆ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಶಾಲ್ ಒಂದನ್ನು ಹಾಕಿ ಕುತ್ತಿಗೆಗೆ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಸುತ್ತಿ ಇಳಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು, ಬಲ ಗೈಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣದ ಸಣ್ಣ ಪರ್ಸ್ ಮತ್ತು ಎಡ ಗೈಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ನೋಕಿಯ ಮೊಬೈಲ್ ಒಂದು ಇತ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳೋ ಅಥವಾ ಕಸಿವಿಸಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ, ಅಂತೂ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಬಲಗಡೆ ಅವಾಗಾವಾಗ ಅದೇನೋ ಇಣುಕಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಬಹುಶ ಇವಳು ಹತ್ತುವ ಬಸ್ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲವೇನೋ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆಗ ಫ್ಯಾಮಿಲಿಯೊಂದು ಅಟೋ ದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಾವಿದ್ದ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದೆದುರು ಇಳಿದರು. ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸುಮಾರು ೧೫ ವರ್ಷದ ಮಗ ಬಂದು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಬೆಂಚ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತರು, ಗಂಡಸು ಆಟೋದವನಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು, ಚಿಲ್ಲರೆಯನ್ನು ಕಿಸೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ನನ್ನ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೆಬ್ಬಾಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುವ ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ಸೊಂದು ಬಂದು ನಿಂತಿತು, ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗ ಅದನ್ನು ಹತ್ತಿದ. ಎಲಾ ಇವನ, ಇದರ ಮೊದಲು ಬಂದಿದ್ದೂ ಹೆಬ್ಬಾಳ ಬಸ್ಸೇ ತಾನೇ, ಅದನ್ನು ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ, ಈತ ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ ಮಾತ್ರ ಹತ್ತುವುದೋ, ಸಾಧಾರಣ ಬಸ್ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣೋಲ್ಲ ಬಹುಶ. ಹಾಂ, ಸ್ವತ ದುಡಿದು ತಿನ್ನೋ ತನಕ ದುಡ್ಡಿನ ಮಹತ್ವ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ ಮರಿ ನಿನಗೆ, ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆ ತಾಯಿಯ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹುಡುಗ, "ಅಪ್ಪ, ಈ ಬಸ್ ಅಗರ ಹೋಯ್ತದೆ" ಅಂದ. ಅದಿಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅವನ ತಂದೆ, "ಸುಮ್ನೆ ಕೂತ್ಕ, ಈ ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ನಾಗೆ ಅಗರಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ರಿಗೆ ಮಿನಿಮುಮ್ ಚಾರ್ಜ್ ೧೦ ರೂಪಾಯಿ ತಗಂತರೆ" ಅಂದ. ಹುಡುಗ ಸುಮ್ಮನಾದ. ಓಹೋ ಈ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಕೂಡ ಅಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವರೋ, ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ ಈ ಅಪ್ಪ ಚೆನ್ನಾಗೆ ಕ್ಯಾಲ್ಕುಲೆಶನ್ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಆಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯಿತು, ಈತ ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಆಟೋ ದಲ್ಲಿ ಬಂದವನು, ಅಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ಇಲ್ಲಿ ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಬಂದ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಅಗರ ೨ ಕಿಲೋಮೀಟರ್, ಸಾಮಾನ್ಯ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರಿಗೆ ೪ ರೂ. ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಇವರು ೩ ಜನ ಇದ್ದಾರೆ, ಅಂದ್ರೆ ೧೨ ರೂ. ಆಯಿತು. ಅದೇ ೧೨ ರೂ. ಆಟೋದವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಿದ್ರೆ ಆರಾಮವಾಗಿ ಆಟೋದಲ್ಲೇ ೩ರೂ ಜನ ಅಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ. ಇರಲಿ, ಆದ್ರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯ, ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಕೂಡ ಹಣದ ಮಹತ್ವ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ ಆ ಹುಡುಗಿ ಕೂಡ ಆ ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಬಸ್ ಹೊರಟು ಹೋಯಿತು. ಇವಳು ಯಾವ ಬಸ್ ಗೋಸ್ಕರ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಹಾಗಾದರೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ನಡೆದು ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಬಂದರು. ಬಂದವರೇ, ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ನೋಡಿ, ಆ ಹೆಂಗಸು "ನೋಡ್ರಿ, ಸಾವಿತ್ರಕ್ಕ ಗಣೇಶಣ್ಣ ಇನ್ನೂ ಇಲ್ಲೇ ಅವ್ರೆ" ಎಂದು ಗಂಡನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಈ ಹೆಂಗಸಿನ ಮುಖ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಈ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸೂ ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡಿ ನಕ್ಕಳು. ಆ ವೋಲ್ವೋ ಬಸ್ಸು ಹೋಗಿ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸು ಬರಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಈ ಹೆಂಗಸರ ಮಾತು ನಾನೂ ಕೇಳಬೇಕಾಯ್ತು. ಈ ಬಿ.ಎಮ್.ಟಿ.ಸಿ ಬಸ್ ಗಳೇ ಹಾಗೆ, ಬಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬರುತ್ತವೆ, ಜನರಿಗೆ ಯಾವುದು ಹತ್ತುವುದು ಅನ್ನೋದೇ ಒಂದು ಟೆನ್ಶನ್. ಬರದಿದ್ರೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ತನಕ ಯಾವುದೂ ಬರೋಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅದ್ರಷ್ಟವೋ ದುರಾದ್ರಷ್ಟವೋ ಮುಂದಿನ ಬಸ್ ಬರುವುದು ವಿಳಂಬವಾಯ್ತು, ಇತ್ತ ಹೆಂಗಸರ ಪಟಾಕಿ ಶುರುವಾಯ್ತು. ಹುಡುಗರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಚೂಯಿಂಗ್ ಗಮ್ಮು, ಹುಡುಗಿಯರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮಾತು, ಎರಡೂ ಒಂದೇ; ಇಬ್ಬರೂ ಅಗಿದು ಅಗಿದು ಉಗಿಯುವುದೊಂದೇ. ಹೊಸತಾಗಿ ಬಂದ ಹೆಂಗಸೇ ಮೊದಲು ಮಾತು ಶುರು ಮಾಡಿದಳು,
ಹೊಸ ಹೆಂಗಸು "ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಯ್ತಾ ಇದ್ರಾ ಸಾವಿತ್ರಕ್ಕ?" ಅಂದಳು.
ಅಪ್ಪಾ, ದೇವ್ರೇ, ಎಂತಾ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದ್ಯೇ ತಾಯಿ, ಬಸ್-ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಯದೆ ಮತ್ತಿನ್ನೇನು ರೈಲಿಗೆ ಕಾಯ್ತಾರ?  ಈ ಹೆಂಗಸಿಗೆ ಒಂದು ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡಿಸುವುದು ಉತ್ತಮ. ಹಲವು ಕಡೆ ನೋಡಿದ್ದೀನಿ, ದೇವಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಹೋದ್ರೆ ಪರಿಚಯದವರು ಸಿಕ್ಕಿ ಕೇಳುವುದು, 'ದೇವರ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಬಂದ್ಯನೋ?', ಇಲ್ಲಾ ಸ್ವಾಮಿ ನಿಮ್ಮನ್ನ ನೋಡೋಣ ಅಂತಾ ಬಂದೆ. ಔಷಧಿ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದ್ರೆ 'ಮೆಡಿಸಿನ್ ತಗಳೋಕೆ ಬಂದ್ಯಾ?'; ಇಲ್ಲಾ ೧ ಕೆಜೀ ಆಪಲ್ ತಗಳೋಣ ಅಂತಾ ಬಂದೆ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಊರಕಡೆ ಒಂದು ಮಾತಿದೆ, ಯಾರದ್ದಾದ್ರೂ ಮನೆಗೆ ಹೋದ್ರೆ, 'ಈಗ ಬಂದ್ಯನೋ?, ಬಾ, ಕೂತ್ಕ'; ಇಲ್ಲಾ ಆಗಲೇ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಮೊದಲೇ ಬಂದಿದ್ದೆ, ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ಗೇಟಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಒಳಗೆ ಬರಬೇಕೋ ಬ್ಯಾಡವೋ ಅಂತಾ ಯೋಚಿಸ್ತ ಇದ್ದೆ. ಎಂತಾ ಅಸಂಬದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿವು.
ಅದಿರಲಿ, ಅವಳ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸು,
"ಹೌದೆ ಕಾವೇರಿ, ಒಂದ್ ಬಸ್ಸು ಕಾಣುಕಿಲ್ಲ. ಉರಿ ಬಿಸ್ಲು, ಯಪ್ಪಾ" ಅಂದಳು.
ಹೊಸ ಹೆಂಗಸು "ಹೌದು, ಸೆಕೆ ಸುರು ಆಯ್ತು." ಎಂದು ಕೈ ಬೀಸಿ ಗಾಳಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಪುನ ಅವಳೇ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದಳು,
"ಎಂತಾ ಹೇಳ್ತೇ ದೇವ್ರು?" ಅಂದಳು.
ಈಗ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಡುವ ಸಂಗತಿ ನನ್ನದು. ದೇವರೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದವೇ? ಇವರಹತ್ರ ದೇವರು ಬಂದು ಏನೋ ಹೇಳಿದವೇ? ನನ್ನ ಕಿವಿ ಚುರುಕಾಯಿತು, ಮುಂದಿನ ಮಾತು ಕೇಳಲು.
ಕುಳಿತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸು "ಬಲಗಡೆ ಹೂ ಕೊಟ್ಟದ್ಯೇ, ಇನ್ನು ಏನ್ ಆಯ್ತದೆ ನೋಡ್ಬೇಕು. ಸುಮಾರ್ ಹೊತ್ತು ಕಾಯ್ಸ್ತ ಇತ್ತು ದೇವ್ರು, ಕೊನಿಗ್ ಬಟ್ರು ೩ ಸುತ್ತು ಹಾಕ್ಕಂಡಿ ಬನ್ನಿ, ಅಷ್ಟರಾಗೆ ಪರಸಾದ ಆಯ್ತದೆ ಅಂದ್ರು. ಕೊನಿಗೂ ಬಲಬದಿದೆ ಕೊಟ್ಟದೆ."
ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು, ಇದು ದೇವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾದ ಕೇಳುವ ನಂಬಿಕೆ. ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಹತ್ತಿರದ ಒಂದು ದೇವಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಜನ ದೇವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ಬಂದು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ. ತಾವು ಕೇಳಿಕೊಂಡ ಕೆಲಸ ನಡೆಯುವುದಾದರೆ ಬಲಗಡೆಯ ಹೂವನ್ನು ಕೊಡೆಂದೂ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಎಡಗಡೆಯ ಹೂವನ್ನು ಕೊಡೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ/ಅಥವಾ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಳಂಬವಾಗಿಯಾದರೂ ದೇವರ ಎಡ ಅಥವಾ ಬಲದಿಂದ ಹೂವು ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಜನ ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ನಾನು ಇದರಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲು ಇಷ್ಟ ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ಅವರವರ ವಯಕ್ತಿಕ ವಿಷಯ, ಇದರಿಂದ ಆ ಜನರಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಅವರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿರುವ ದೇವರ ಮೇಲೆ ಅವರ ಭಕ್ತಿ ಭಾವನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತವೆ. ಬಹುಶಃ ಅವರ ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಅಘಾಧ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಅವರಿಗೆ ಶ್ರೀರಕ್ಷೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಜಿನ್ಸ್ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹುಡುಗಿಯ ಎದುರು ಒಂದು ಕಪ್ಪು ಪಲ್ಸಾರ್ ಬೈಕ್ ಬಂದು ನಿಂತಿತು. ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಾದದ್ದು, ಇದು ಗರ್ಲ್-ಫ್ರೆಂಡ್ ಗಿರಾಕಿ. ಬಂದವನೇ ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ತೆಗೆದ, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೂದಲು ಬಾಚಿಕೊಂಡ. ಆ ಹುಡುಗಿ "ಹವ್ ಮಚ್ ಟೈಮ್ ಐ ಹ್ಯಾವ್ ಟು ವೈಟ್" ಅಂದಳು. ಓಹೋ ಇದು ಇಂಗ್ಲಿಷ ಗಿರಾಕಿ ಕೂಡ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಏನೋ ಅಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಪರ್ಸ್ ನಿಂದ ಅವನ ಭುಜಕ್ಕೆ ಮೊಟಕಿದಳು. ಅವನ ಡ್ರೆಸ್ಸಿಂಗೋ, ಅವನ ಮುಸುಡಿಯ ಮೇಲಿನ ಫ್ರೆಂಚ್ ಗಡ್ದವೋ. ಇವಳೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಚೆನ್ನಾಗೇ ಇದಾಳೆ, ಆದರೆ ಎಂತಾ ಟೇಸ್ಟ್. ಅಪ್ಪಾ ಶಿವಾ ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಗೆ ಒಂದು ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರ. ನಿಜಾ ಒಂದು ಹಾಡು ಜ್ಞಾಪಕಕ್ಕೆ ಬಂತು,
ಕುಂಬಳಕಾಯಿ ಬಳ್ಳಿಲಿಟ್ಟನು, ನಮ್ಮ ಶಿವ,
ನೆಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಮರದಲ್ಲಿಟ್ಟನು,
ಕೊಡುವುದನ್ನು ಕೊಟ್ಟು, ಇಡುವುದನ್ನು ಇಟ್ಟು,
ಕಾಣದಂತೆ ಮಾಯವಾದನು...
ಬಿಡಿ ಬಿಡಿ, ಬೇರೆಯವರ ವಿಷಯ ಮಾತಾಡಬಾರದು. ಅದು ತಪ್ಪು. ಅವಳು ಬೈಕ್ ಹತ್ತಿದ್ದೆ, ಹೆಲ್ಮೆಟ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬೈಕ್ ಬರ್ರನೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹೊರಟು ಹೋದ.

ಇವರ ಮದ್ಯ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೂ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ ಬಂತು, ಅವರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಹೋದರು. ಎರಡು ಮೂರು ನಿಮಿಷ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಟೈಮ್ ನೋಡಿದೆ ಹನ್ನೆರಡೂವರೆ. ಹೊಟ್ಟೆ ಕೂಡ ಸಣ್ಣಗೆ ಚುರು ಚುರು ಅನ್ನತೊಡಗಿತು.

ಬಹುಶ ಇತರಹದ ಒಂದು ಎಕ್ಷಪೀರಿಯೆನ್ಸ್ ನನ್ನ ಲೈಫ್ ನಲ್ಲೇ ಹೊಸತು. ಏನೂ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಘಂಟೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು. ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಕೆಲವರಿಗೆ ಇದೊಂದು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಅನ್ನಿಸಬಹುದು, ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ, ನನಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ನನ್ನಂತಹ ಯುವಜನರು ಎಷ್ಟೊಂದು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ, ಪುಸ್ತಕ ಓದುವಲ್ಲಿ, ಇಲ್ಲವೇ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ತೋರದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲ ಎಂದು. ಆದರೆ ಇವತ್ತು ನಾನು ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ೨ ಗಂಟೆಗಳು ಹಲವು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ನೆನಪಿಸಿ ಕೊಟ್ಟವು. ಅಬ್ಬಾ ನಿಜಕ್ಕೂ ಇವತ್ತು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು ಒಂದು ಸಾಧಾರಣ ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲೂ ಎಂತಹ ವಿಷಯಗಳ ಕಂತೆಯೇ ಅಡಗಿದೆ ಎಂದು. ನಿಜ, ಜಗತ್ತು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಅಡಗಿಸಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವುದಂತೂ ಸತ್ಯ, ನಮಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಪುರುಸೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ.

ಇನ್ನೇನು ಅರ್ಧ ದಿನ ಕಳೆದವು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್-ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬಳು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾದ ಹಿರಿಯ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಬಂದು ನನ್ನ ಮುಂದೇ ನಿಂತಳು. ಇಬ್ಬರು ಯುವಕರೂ ಬಂದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸೊಂದು ಬಂತು, ಆ ಹೆಂಗಸು ನನ್ನೆಡೆ ತಿರುಗಿ, "ಮಗಾ, ಈ ಬಸ್ ಎಲ್ಲೋಯ್ತದೆ?" ಅಂದಳು, ನಾನಂದೆ "ಇದು ಮಾರತ್-ಹಳ್ಳಿ ಕಡೆ ಹೋಗುತ್ತೆ". ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸು ಬಂತು, ಪುನ ಕೇಳಿದಳು "ಇದೆಲ್ಲೋಯ್ತದೆ?", ನಾನಂದೆ "ಹೆಬ್ಬಾಳ ಹೋಗುತ್ತೆ". ಆಕೆ ಯಾವ ಬಸ್ಸೂ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಒಂದೆರಡು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಬಸ್ಸು ಬಂತು, ಆಕೆ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದಳು "ಈ ಬಸ್ಸು ಎಲ್ಲೋಯ್ತದೆ?". ನಾನಂದೆ "ಅಮ್ಮಾ, ಇದೂ ಹೆಬ್ಬಾಳ ಹೋಗುತ್ತೆ; ಆದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು?". ಆಕೆ ಆ ಬಸ್ಸೂ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ, "ನಂಗೆ ಸಿಲ್ಕ್-ಬೋರ್ಡ್ ಹೋಗುದು" ಅಂದಳು. "ಅಯ್ಯೋ ಅಮ್ಮಾ, ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ನಿಮಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಿಲ್ಕ್-ಬೋರ್ಡ್ ಬಸ್ಸೂ ಸಿಗೊಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಸಿಲ್ಕ್-ಬೋರ್ಡ್ ಗೆ ಬಸ್ ಲಿಂಕ್ ಇಲ್ಲ. ನೀವೊಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಯಾವುದಾದರು ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಮುಂದಿನ ಸ್ಟಾಪ್ ಅಗರದಲ್ಲಿ ಇಳ್ಕಳಿ. ಅಲ್ಲಿ ೫೦೦ ನಂಬರಿನ ಯಾವುದಾದ್ರೂ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಅದು ಡೈರೆಕ್ಟ್ ಸಿಲ್ಕ್-ಬೋರ್ಡ್ ಹೋಗುತ್ತೆ" ಅಂತ ಹೇಳಿ ನಾನು ನನ್ನ ಸೀಟ್ ನಿಂದ ಎದ್ದೆ. "ಇಲ್ಲಿಂದ ಯಾವ್ ಬಸ್ಸಾದ್ರೂ ಹತ್ತುದ ಅಗರಕ್ಕೆ?" ಅಂದಳು, "ಹೌದಮ್ಮ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋಗೋ ಎಲ್ಲಾ ಬಸ್ಸೂ ಅಗರ ಹೋಗುತ್ತೆ" ಅಂದೆ. "ಸರಿ ಮಗಾ, ನೀ ಎತ್ಲಾಗ್ ಹೋಯ್ತಿ? ಅಗರಕ್ಕ?" ಅಂದಳು. ನಾನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾ ಅಂದೆ,
"ಇಲ್ಲಮ್ಮ, ಮನೆಗೆ"...